MIJN VERHAAL
DE BERGEN ZIJN NIET ALTIJD MAGISCH.
In 2006 veranderde mijn leven door een motorongeluk en een dwarslaesie. Sport werd mijn manier om weer vooruit te gaan.
Sport bracht me naar vijf Paralympische Spelen, twee Paralympische bronzen medailles en een wereldtitel.
Maar de momenten die mij het meest gevormd hebben, gebeurden ver buiten het podium.
VOOR ALLES VERANDERDE.
SPORT IS ALTIJD EEN DEEL VAN MIJ GEWEEST.
Voor mijn ongeluk speelde sport al een grote rol in mijn leven. Ik deed op nationaal niveau aan atletiek en beoefende door de jaren heen verschillende onderdelen, waaronder polsstokhoogspringen. Ik hield van trainen, wedstrijden en mezelf uitdagen om te ontdekken wat er mogelijk was.
Op 30 oktober 2006 veranderde alles. Door een motorongeluk liep ik een dwarslaesie op. Plotseling bestond de toekomst die ik voor mezelf voor ogen had niet meer.
EEN NIEUWE WEG VINDEN
SPORT WERD MIJN WEG VOORUIT.
Tijdens mijn revalidatie maakte ik kennis met rolstoelbasketbal. Wat begon als een nieuwe manier om te bewegen, werd al snel veel meer dan dat. Een nieuwe manier van leven.
Binnen twee jaar na mijn ongeluk stond ik op mijn eerste Paralympische Spelen in Beijing. In Londen 2012 wonnen we brons en in Rio 2016 namen we opnieuw een bronzen medaille mee naar huis.
Sport gaf me doelen, een team en een reden om vooruit te blijven kijken.
EEN NIEUWE BERG.
VAN HET BASKETBALVELD NAAR DE BERGEN.
Door mijn deelname aan de Paralympische Spelen maakte ik ook kennis met andere sporten en zo kwam para-alpineskiën op mijn pad.
Ik werd verliefd op de snelheid, de bergen en de voortdurende uitdaging om de snelste lijn naar beneden te vinden.
Tijdens de Paralympische Spelen van Beijing 2022 werd ik vierde op de Super-G. Een jaar later, in 2023, werd ik wereldkampioen op de afdaling. Helaas moest ik na een zware crash tijdens de afdaling op de Paralympische Spelen van Cortina 2026 een stap terug doen en rust nemen. Gelukkig stond ik daarna alsnog aan de start van de reuzenslalom waar ik als vijfde finishte.
Andere sport. Andere uitdagingen. Dezelfde drive om mezelf te blijven ontwikkelen.
VEERKRACHT OP DE PROEF GESTELD.
VAN BUITEN LEEK ALLES GOED.
Maar veerkracht is geen rechte lijn.
Aan de buitenkant leek het goed met me te gaan. Maar vanbinnen was ik niet meer de persoon die ik daarvoor was. Een blessure en negatieve gedachten namen langzaam de overhand en uiteindelijk raakte ik in een depressie. Op het moeilijkste moment in mijn leven én mijn carrière werd ik in 2023 uit de nationale selectie gezet.
Stoppen? Hell no.
Als je de bodem raakt, ga je op zoek naar mogelijkheden. Ik vond een nieuwe coach, een nieuw team en, het allerbelangrijkste, opnieuw vertrouwen en ruimte om me te ontwikkelen.
Soms betekent vooruitgaan niet dat je het plan blijft volgen. Het betekent dat je een nieuw plan maakt.
GEEN RECHTE LIJN.
HET VERHAAL GAAT DOOR.
Vijf Paralympische Spelen. Twee sporten. Medailles, tegenslagen, een wereldtitel en genoeg momenten waarop het niet volgens plan ging.
Als ik terugkijk, hebben juist die momenten me meer geleerd dan de momenten waarop alles vanzelf ging.
Ik sport nog steeds op het hoogste niveau, met het WK van 2027 als mijn volgende doel. En ook buiten de sport zet ik de lessen die sport mij heeft geleerd in om impact te maken. Op het podium, binnen organisaties en in de sport zelf.
Want mijn verhaal gaat niet over alles wat volgens plan verloopt.
Het gaat over wat je doet als dat niet zo is.
